ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ

Όταν φθάσεις στο βωμό της ποίησης

αποχαιρέτα την αντάρα του πελάγου

Άναψε πάνω σ’ αυτόν

όλα τα κλαδιά της μνήμης

Φύτεψε γύρω του

τους σπόρους της έμπνευσης

Δώσε στον άνεμο

τον καπνό της φαντασίας

Άπλωσε πάνω του

την τέφρα από τις λέξεις

Κλάψε, γέλασε

και χόρεψε

με τον συμπαντικό ρυθμό…

Φίλησε την ιέρεια

που τον προστατεύει

Τα μάτια σου στήλωσε πάνω του

Ό,τι κρύβουν θα τα πουν

Μην ξεχάσεις όμως

πως τη φωτιά που θα ανάψεις

μπορεί να καίει αιώνια˙

κι εσύ να ζεις

σαν ήρωας του παραμυθιού

με φεγγάρια και δειλινά

κι απαστράπτουσες αχτίδες

μυθικών ερώτων…

Η θέρμη του

τροφοδοτεί τον ήλιο

κι αυτός ανταποδίδει

φως κι αστρική μελωδία

Προστάτευσέ τον

κι όταν ακόμα είναι παγωμένος

στα βάθη του χειμώνα˙

γιατί και τότε γεννιέται

η ζωή…

ΝΙΚΟΣ ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΗΣ

Από τη συλλογή "Μυστικά Θεμέλια"

Εκδ. Πνοές λόγου και τέχνης-Επύλλιον

 

 

 

 

 

ΑΙΩΝΙΑ ΜΟΥΣΙΚΗ

 

Είναι τα φιλιά των ερωτευμένων

κύματα μιας αρχαίας θάλασσας,

σπίθες μιας αρχέγονης φωτιάς.

Είναι τα σώματα των ερωτευμένων

κοράλλια του πελάγου ηλιοκέντητα,

σύννεφα που γεννούν τον κεραυνό

Είναι τα πόδια των ερωτευμένων

οι στήλες του στέρεου σύμπαντος,

δυο πύργοι άφθαρτοι που νικούν το θάνατο

Είναι τα χέρια των ερωτευμένων

κρατήρες που εκτοξεύουν λάβα,

η ράβδος που μαγεύει

τα θλιμμένα πρόσωπα.

Είναι τα στήθη των ερωτευμένων

το στήθος ολόκληρου του κόσμου,

το οροπέδιο που αγαλλιάζει η άνοιξη.

Είναι τα χείλη των ερωτευμένων

οι χορδές που μελωδούν

σ’ όλες της γλώσσες της γης,

τα τρυφερά αμπελόφυλλα που πάνω τους

μεθά ο σιωπηλός αέρας.

 Είναι τα μάτια των ερωτευμένων

τα τρισδιάστατα χρώματα

πολύτιμων κρυστάλλων,

τα νεογέννητα αστέρια

που βυζαίνουν το φως από τον ήλιο.

Είναι τα μαλλιά των ερωτευμένων

τα πέπλα που αγκαλιάζουν

τα ξαναμμένα σώματα,

τα στάχια που ξαναγεννιούνται

για να θρέψουν ολάκερη την ανθρωπότητα.

Είναι τα όνειρα των ερωτευμένων

πρόσωπα που αναρριχήθηκαν

στις κορυφές της ομορφιάς,

κομήτες που έπλεξαν

με τη διάχυτη φλόγα τους στον ουρανό

τη λέξη: Αγάπη…

ΝΙΚΟΣ ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΗΣ

«ΤΟ ΑΙΩΝΟΒΙΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ»

Εκδόσεις «Ίδμων»

 

 

 

 

 

ΠΥΞΙΔΑ

 

Οι καρδιές των πουλιών

 φτιάχτηκαν από ένα μείγμα

ουράνιας αθανασίας

και γήινης λαμπρότητας

για να συναντούν αγέρωχα τα ύψη.

Από τα μάτια τους το φως

αντικατοπτρίζεται στα βουνά

κι αυτά σηκώνουν στις κορφές τους

το αέναο πάθος τους.

Ανοίγουν τις φτερούγες τους

και γαληνεύουν τον άνεμο.

Το φτερούγισμά τους ακούγεται

σαν υμνωδία σε ανθρώπινη ιεροτελεστία.

 

Ταξιδεύουν από κλαδί σε κλαδί,

από βουνό σε βουνό,

από τα κύματα της θάλασσας

στην ερημιά του δάσους

με προορισμό τον ήλιο˙

πυξίδα είναι η ψυχή τους

και το λεύτερο πέταγμα

των συντρόφων τους

που δεν ανέχονται δυνάστη

 

παρά μόνο το ράπισμα μιας θύελλας

 για να δοκιμαστούν

γι’ αυτήν την πεθυμιά τους.

Τα πόδια τους τα εναποθέτουν

από τη μια αίσθηση στην άλλη

καθώς πρωτόγνωρες γίνονται ένα σώμα

να χορέψουν στα λιβάδια των ονείρων τους

και να λικνιστούν

στα αετώματα των πόθων τους.

 

Πόσοι άνθρωποι έχουν την καρδιά τους,

την αδημονία του φτερουγίσματός τους,

τ’ ανάλαφρα πατήματα των ποδιών τους;

 

Πόσοι περπατάν στο δρόμο της ζωής,

σκίζουν τα δίχτυα της σκλαβιάς

για να φτάσουν ψηλότερα στον αιθέρα

με πυξίδα μοναχά την ψυχή τους;

 

Πόσοι θέλουν να πάρουν φως του ήλιου

να γεμίσουν μ’ αυτό τις φλέβες τους

για να φωτιστεί  ολάκερη η ύπαρξή τους;         

 

Είναι μια απορία που έριξε τον σπόρο της

στα βάθη μιας νύχτας εαρινής

κι ανθίζει πάνω απ’ τα ερείπια της Ιστορίας.

 

ΝΙΚΟΣ ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΗΣ

«ΜΥΣΤΙΚΑ ΘΕΜΕΛΙΑ»

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΝΟΕΣ ΛΟΓΟΥ

ΚΑΙ ΤΕΧΝΗΣ-ΕΠΥΛΛΙΟΝ

 

 

 

 

 

 

 

  https://youtu.be/8OY_gcSHvmQ  

ΕΤΟΣ ΑΝΤΩΝΗ ΣΑΜΑΡΑΚΗ 2020 ΙΔΕΕΣ ΚΑΙ ΑΞΙΕΣ ΧΡΗΣΙΜΕΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΚΑΙ Ο ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΣΑΜΑΡΑΚΗ

 

 ΕΞΕΡΕΥΝΩΝΤΑΣ

Έκρυψα πίσω από τον ήλιο

το θλιβερό σου προσωπείο.

Διέσχισα δέσμες φωτός

με ιλιγγιώδη ταχύτητα.

Για να απλώσω ξανά πάνω του

μια παλίρροια ελπίδας.

Έψαξα στα μάτια σου τη βυθισμένη πόλη

με τα δεκάδες αγάλματα και τους δρόμους

που πλανάται μεθυσμένος ο έρωτας.

Σκόρπισα μακριά

τα σύννεφα της μελαγχολίας

κι ανέστησα τις λάμψεις του πόθου σου

για να δω και πάλι στο χαμόγελό σου

ιριδισμούς αστεριών και κύματα φεγγοβόλα.

Τίποτα δε γλυκαίνει τις αισθήσεις μου,

όσο το απύθμενο άγγιγμά σου.

Τίποτα δεν με οδηγεί,

όσο το διαρκές σου πάθος.

Πίσω από το στεφάνι του ήλιου

γεύομαι αχόρταγα όλο σου το είναι.

Εξερευνώ σε βάθος της ψυχής σου τις πτυχές.

Σηκώνω τις άγκυρες και σε ακολουθώ

στην περιπλάνησή σου…

Από την ποιητική συλλογή

ΜΥΣΤΙΚΑ ΘΕΜΕΛΙΑ

Εκδόσεις Πνοές λόγου και τέχνης-Επύλλιον

 

ΠΕΠΡΑΓΜΕΝΑ

 

 

Υπάρχουν λέξεις που χάνονται                                                         

τις παίρνει μαζί της η παλίρροια της λήθης

Υπάρχουν συναισθήματα που αναπτερώνονται

τα φέρνει ψηλά ο άνεμος της ψυχής

 

Όλα όσα υπάρχουν στο νου και την καρδιά

αναβιώνοντας και πεθαίνοντας σε τρικυμίες

και διαστήματα γαλήνης

καθορίζουν

την πορεία της ζωής.

 

Μικρές και μεγάλες εναλλαγές

μ’ αέρα

κι απανεμιά

με στόχους

κι ασκόπως

παρότι όσα κι αν συμβαίνουν στη γη,

ο κόσμος στο τέλος

                          μεθά μοναχά

 με του έρωτα τ’ αρώματα.

 

Νίκος Δεληγιάννης

Από την ποιητική συλλογή

«Τα ανάγλυφα ίχνη του έρωτα»

Εκδόσεις ‘Ίδμων

 

 

 

 

Présidents

 

 

Il y a des mots qui sont perdus

la marée de l’oubli les emmène avec elle

Il y a des sentiments qui augmentent

le vent de l’âme les soulève

 

Tout ce qui existe dans l’esprit et le cœur

revivre et mourir en tris

et des intervalles de paix

Déterminer

le cours de la vie.

 

Petites et grandes rotations

avec de l’air

et je ne serai pas un homme bien.

avec des objectifs

Et je ne sais pas.

même si quoi qu’il arrive surterre,

le monde à la fin

                          ivre seul

 avec les parfums de l’amour.

 

Du recueil de poésie

« Les traces en relief de l’amour »

Idmon Publications

 

 

 

ΣΩΤΗΡΙΑ

 

 

Βυθισμένος είναι ο κόσμος στην εγκαρτέρηση

και γύρω του όλα όσα πονούν και τον ματώνουν∙

μια αίσθηση τρόμου τον περικυκλώνει

 

ακούγονται στις κοιλάδες οι μαρτυρικοί του ψίθυροι

και στα βουνά η ηχώ της κραυγής του επιστρέφει

μια δοκιμασία που τον εξουθενώνει 

 

ψάχνει να βρει στο βάθος της γης το χαμένο άστρο του

στις φλόγες να απλώσει τα δίχτυα της μοναξιάς του

ένα σπόρο που θα αποκαλύψει το φως˙

 

κρύβει στις σπηλιές που χάραξε τα σύμβολά του

στις πέτρες να σμιλέψει τη μοναδική του έξοδο

μια σχεδία που θα διασώσει τη μνήμη του.

      ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ

 

 

Μην αφήνεις στο τραπέζι τα νυχτερινά σου σχέδια

Βρες τρόπο να τα κάνεις φανερά πριν ξημερώσει

 

                               εκεί που φωλιάζουν τα όνειρα κι αναρριχάται

                                η ελπίδα, στην απεραντοσύνη των οριζόντων

 

                                   Σ΄ έναν τόπο όπου θα ελευθερώσεις όλη την ενέργεια

                                για να συνθλίψεις τις δεσμεύσεις του χρόνου

 

                       καθώς αθέατες εφορμούν σαν ουράνια σώματα

                              με καθορισμένη τροχιά και πεδίο βολής

 

                                στης αεικίνητης περιστροφής τους τον στόχο

                                       με ταχύτητα τόση που καταλήγει ως δημιουργία!

ΝΙΚΟΣ ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΗΣ

ΚΟΦΤΕΡΟΣ ΟΡΙΖΟΝΤΑΣ ΕΚΔ. ΠΝΟΕΣ ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗΣ -ΕΠΥΛΛΙΟΝ

 

 

 

 

 

 

Η πεμπτουσία του έρωτα

 

Πόσα τα ονόματά σου έρωτα;

Τα ρήματα σου που εκφράζουν το πάθος;

Οι λέξεις σου που γεννιούνται κάθε πρωί

Τα σημεία στίξης και οι σιωπές σου;

Πόσα τα χρώματά σου έρωτα;

Αυτά που πλημμυρίζουν τις ερωτικές κάμαρες

Κι κείνα που πεθαίνουν αχνοφέγγοντας με τον αποχωρισμό σου;

Πόσα  από αυτά δε  ζευγαρώνουν με το ουράνιο τόξο;

Πόσες οι μουσικές σου έρωτα;

Οι νότες τους που γίνονται ένα με το κέντρο της γης

κι άλλες που σκορπούν απόκοσμες στο υπερπέραν,

αγαλλιάζοντας με μελωδική πανσπερμία ολόκληρο το σύμπαν;

 

Πόσες οι θάλασσες σου έρωτα;

Αυτές που μας  αγγίζουν με το μακρόσυρτο τραγούδι των κυμάτων τους

από τη μια άκρη ως την άλλη στις γραμμές των οριζόντων

και καταλήγουν σα χείμαρροι  σ’ έναν ωκεανό αγάπης;

Κρατάς την πεμπτουσία όλου του κόσμου στην αγκαλιά σου

Σπέρνεις και θερίζεις στα ορθάνοικτα μάτια των ανθρώπων

Γεύεσαι την περιπέτεια από το χρυσό κύπελλο του ήλιου

καθώς ταξιδεύει χρόνια αναρίθμητα απ’ ανατολή σε δύση…

ΝΙΚΟΣ ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΗΣ

ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΟΛΙΟΡΚΗΤΗΣ ΕΚΔΌΣΕΙΣ ΙΔΜΩΝ

 

                                                      ΡΟΕΣ

                        Με γνωρίζεις; Με γνωρίζεις;

                        Ρωτούσε επίμονα το θύμα το θύτη του.

                        Κοίταξε! Του απαντά τότε ο άλλος

                        Εκείνα τα βαλσαμωμένα αλμπατρός

                        πάνω στις εταζέρες,

                        θαρρείς με φόβο κοιτάζουν;

 

                        Αυτά τα ερωτήματα

                        άρχισαν τότε να διαδίδονται

                        από νεκρό σε νεκρό

                        καθώς έμπαιναν σε τροχιά γύρω από τη γη,

                        σε μια καρτερική αναζήτηση

                        του άλλοτε θρυλικού θεού του έρωτα.

                        Γρήγορα όμως με την απουσία

                        κάθε ζωντανής ύπαρξης

                        που θα μπορούσε να τους δώσει

                        μια απάντηση, άρχισαν να βυθίζονται

                        στο χάος. (Να  ’ταν αυτό ένα σημάδι

                        πως ο γαλαξίας μας δεν κατοικείται;)

 

                        Βουβή η ικεσία των θνητών...

                        Τα σώματά τους εκπέμπουν κάτω απ’ το χώμα

                        ένα θολό S.O.S.

                        που το εισπνέουν σβήνοντάς το,

                        η σιδηρά επέλαση της καταιγίδας

                        η λήθη των ζωντανών

 

                        ο δυνατός παφλασμός των κυμάτων...

                                ΝΙΚΟΣ ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΗΣ

                         ΕΦΕΥΡΕΤΗΣ ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ ΕΚΔ. ΙΔΜΩΝ